او...

_{پرشده ام از بغض های فرو خورده}

_{دلم مانند آتشفشانی خاموش است که دیرگاهیست میل فوران دارد اما....}

_{اما نگران آدمیان نشسته در کوهپایه هاست....}

_نه

_{...من مرد سوختن و سوزانیدن نیستم....من منم ...آدم روزهای سخت.. میخواهم انسان باشم و بمانم...بهایش را فقط اوست که میداند.... بضاعت من فقط همین دل است و بغض های فروخورده...همین اشک های بی کینه....پیشکش به او....اویی که تنها اوست که صبر و غرور مرا می فهمد.....}

خدایا نمیگویم دستم رابگیر....عمریست گرفته ای

رهایم نکن...