آری سهراب تو درست میگویی!!

آسمان مال من است...پنجره،عشق،زمین،دوست،هوا،مال من است!

اما سهراب تو قضاوت کن...

بر دل سنگ زمین جای من است؟

من نمیدانم چرا این مردم، دانه های دلشان پیدا نیست...

توکجایی سهراب؟!آب را گل کردند!!

صبر کن ای سهراب،گفته بودی قایقی خواهم ساخت...

خواهم انداخت به اب،دورخواهم شد از این خاک غریب،

قایقت جا دارد؟؟؟

منم از همهمه ی اهل زمین دلگیرم!!

مثل سهراب دگر جنس تنهایی من چینی نیست، که ترک بردارد...

مثل مرمر شده است...

چینی نازک تنهایی من...

سلام تنهایی من .. سلام شیرین ترین باور رویای زندگیم ... نمیدونم چرا میگن هرکجا باشی آسمان مال من است ، من حتی ی ستاره هم ندارم تو آسمون .. آسمووون پیش کشم .. میگه سینه سینه خواهم شرحه شرحه از فراق تا بگویم .. اما کو زبوون و جرات گفتنش .. یکی میگه صلاح نیس .. یکی میگه مگه جاش اینحاست .. یکیم با نگاش جواب همه سوالارو میده .. راز دل گفتن نباشد یک هنر .. آرزوییست کسان را نیاید هیچ کار هرچی گفتم و نوشتم ک قطعا هیچیش باهم هماهنگ نیس .. بداهه اومد و گفتم برات خیلی وقت بوود باهات اینجوری حرف نزده بوودم .. دلم دنیا دنیا دنیا تنگه و گرفته ؛، کااااش ... کاااش ... کاااش .. دوباره فرصت دیدنتو داشتم رادامه مطلب

میشود یک شب خوابید و صبح با خبر شد غمها را از یک کنار به دور ریخته اند ؟ که اگر اشکی هست یا از عمقِ شادمانیِ دلی بی درد است یا از پس به هم رسیدن های دور یا گریه کودکی که دستِ بی حواسش ، بادبادکی را بر باد می دهد کاش می شد یک صبح کسی زنگِ خانه هامان را بزند بگوید: با دستِ پر آمده ایم با لبخند با قلب هایی آکنده از عشق های واقعی از آنسوی دوست داشتن ها آمده ایم بمانیم و هرگز نرویم هیچکس نمی داند چقدر جایِ شادمانی های بی سبب در دل نسلِ ما خالیستص ادامه مطلب

دلتنگم پرشده ام از بغض های فرو خورده دلم مانند آتشفشانی خاموش است که دیرگاهیست میل فوران دارد اما.... اما نگران آدمیان نشسته در کوهپایه هاست.... نه ...من مرد سوختن و سوزانیدن نیستم....من منم ...آدم روزهای سخت.. میخواهم انسان باشم و بمانم...بهایش را فقط اوست که میداند.... بضاعت من فقط همین دل است و بغض های فروخورده...همین اشک های بی کینه....پیشکش به او....اویی که تنها اوست که صبر و غرور مرا می فهمد..... خدایا نمیگویم دستم رابگیر....عمریست گرفته ای رهایم نکن...ادامه مطلب

سفر مگو که دل از خود سفر نخواهد کرد اگر منم که دلم بی تو سر نخواهد کرد من و تو پنجرههای قطار در سفریم سفر مرا به تو نزدیکتر نخواهد کرد ببر به بیهدفی دست بر کمان و ببین کجاست آنکه دلش را سپر نخواهد کرد خبرترین خبر روزگار بیخبریست خوشا که مرگ کسی را خبر نخواهد کرد مرا به لفظ کهن عیب میکنند و رواست که سینهسوخته از "می" حذر نخواهد کردادامه مطلب

دل خوشم با غزلی تازه، همینم کافی است تو مرا باز رساندی به یقینم، کافیست قانعم، بیشتر از این چه بخواهم از تو گاه گاهی که کنارت بنشینم، کافیست گله ای نیست، من و فاصله ها همزادیم گاهی از دور تو را خوب ببینم، کافیست من همین قدر که با حال و هوایت-گهگاه- برگی از باغچه ی شعر بچینم، کافیست فکر کردن به تو یعنی غزلی شورانگیز که همین شوق مرا، خوبترینم! کافیستادامه مطلب

شانه ات را دیر آوردی ســرم را بــــاد برد خشت خشت و آجر آجر پیکرم را باد برد آه ای گنجشکهای مضطرب شرمنده ام لانه ی بر شاخه هــــای لاغرم را باد برد من بلوطی پیــر بـودم پای یک کـــوه بلند نیمم آتش سوخت ، نیم دیگرم را باد برد از غزلهایم فقط خاکستری مانده بـه جا بیت های روشن و شعله ورم را باد برد با همین نیمه همین معمولی ساده بساز دیــــر کردی نیمـه ی عاشق ترم را باد برد بال کوبیدم قفس را بشکنم عمرم گذشت وا نشد بدتر از آن بـــال و پـرم را بـــاد بـرد ادامه مطلب

یـــآدَت بـآشَـــد ... دِلـَــت کــــﮧ شِکَـســـت... سَــــرَت را بـــــآلا بـگـیـــرےتَـلافــــے نَکــُــטּ ... فَـریــــــــآد نــَـــزَטּ ... شَرمـگیـــــــטּ نَـبـــــآش ...!! دِل ِ شِکَستـــﮧ گوشـه هآیــَـش تیــــز اَســــت... مَبــــآدآ دِل و دَســـتِ آدَمـــے کــــﮧ روزے... دِلــــدآرَت بــــود رآ زَخمــــے کُنـــے بــــﮧ کیــــטּ !! مَبــــآدا کــــﮧ فَرامــــوش کُنــــے روزے شآدیــَــش آرِزویــــت بــُـود... صَبــــور بــــآش و سـ ـ ـ ـآکــِــت ...ادامه مطلب

عقل و دل روزی ز هم دلخور شدند هردو از احساس نفرت پر شدند.... دل به چشمان کسی,وابسته بود عقل از این بچه بازی خسته بود.... حرف حق با عقل بود اما چه سود پیش دل حقانیت مطرح نبود.... دل به فکر چشم مشکی فام بود عقل آگاه از خیال خام بود.... عقل با او منطقی رفتار کرد هرچه دل اصرار,عقل انکار کرد.... کشمکش ها بینشان شد بیشتر اختلافی بیشتر از پیشتر.... عاقبت عقل از سر عاشق پرید بعد از آن چشمان مشکی را ندید.... تا به خود امد بیابانگرد بود خنده بر لب از غم این درد بود..... ادامه مطلب

باید دنیا را کمی بهتر از آنچه تحویل گرفته ای تحویل دهی

خواه با فرزندی خوب،

خواه با باغچه ای سرسبز

خواه با اندکی بهبود شرایط اجتماعی

و اینکه بدانی حتی فقط یک نفر

با بودن تو ساده تر نفس کشیده است

یعنی تو موفق شده ای

این روزهــا،

آدمها سرشـان شلوغ است.

بعضی هـا حوصله خـدا را ندارند،

حــال او را نمی پرسند،

برایش نامــه نمی نویسند؛

امـا تو این کـار را بکن.

تو حالــش را بپرس.

تو چیــزی برایش بنویس

ساعتهایت را بـــا او قسمت کن؛

ثانــیه هایت را هم ...

آرزویم این است ؛ نتراود اشک در چشم تو هرگز ؛

مگر از شوق زیاد

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز ؛

وبه اندازه ی هر روز تو عاشق باشی

عاشق آنکه تو را می خواهد . . .

و به لبخند تو از خویش رها می گردد

و تو را دوست بدارد به همان اندازه ؛

که دلت می خواهد

این برگهای زرد به خاطر پاییز نیست که از شاخه میافتند قرار است تو از این کوچه بگذری و آنها پیشی میگیرند از یکدیگر برای فرش کردن مسیرت.. گنجشکها از روی عادت نمیخوانند، سرودی دستهجمعی را تمرین میکنند برای خوشآمد گفتن به تو.. باران برای تو میبارد و رنگینکمان – ایستاده بر پنجهی پاهایش – سرک کشیده از پسِ کوه تا رسیدن تو را تماشا کند. نسیم هم مُدام میرود و بازمیگردد با رؤیای گذر از درز روسری و دزدیدن عطر موهایت! زمین و عقربهی ساعتها برای تو میگردند و من به دورِ تو! ادامه مطلب

گم شدم در گیر و دار آرزو های خودم تا به تنهایی رسیدم باز با پای خودم مثل احساسی که از دلبستگی بیزار بود من زمستانم گریزانم ز سرمای خودم آتش سوزان عشقم در مسیر سرد باد می شوم توفان ویرانی فردای خودم قصه نامحرمان بس بود اما پس چرا می کشم کشتی دزدان را به دریای خودم خورده ام صد بار چوب اشتباهم را ولی می کنم تایید مرگم را به امضای خودم ادعا کردم که کوهم ریشه دارم در زمین با نسیمی جابجا گشتم من از جای خودم بس که گریان کرده ام لبخند های شوق را سیل این دیوانگی آمد به صحرای خودم ادامه مطلب